Marc Henau

Hoe ik vrijwilliger moest worden!
Het is zo ongeveer 5 jaar geleden, mijn eerste inleefreis naar Nepal! Je wilt je petekind daar op het dak van de wereld zien, je wilt zien wie het is, wie zijn familie is, waar hij leeft en waar hij woont, hoe . . .

Je krijgt een massa emoties over je heen, je staat er met je twee voeten midden in.

De dankbaarheid, de warmte die je van die mensen in al hun miserie krijgt, is echt iets dat blijft plakken!

Maar tussen al die emoties en die waanzinnige beelden die door je hoofd dwalen zie je een licht in die enorme tunnel. Het licht van Cunina die op heel wat gezichten van kinderen een lach heeft getoverd.

Het met je eigen ogen kunnen zien, dat je centen goed worden besteed is de drijfsfeer om nog meer te willen gaan doen.

Vrijwilliger worden was voor mij de uitweg, niet om mijn geweten te sussen, maar om samen met gelijkgezinde mensen meer te doen dan enkel financiële hulp te bieden. Het vergt soms veel tijd en energie om iets te organiseren om Cunina bekendheid te geven en centjes bij elkaar te krijgen.

Maar ergens weet je. . . het is nodig en het komt tot de laatste cent daar waar het moet.