Home » Peterschappen » Petekinderen vertellen » Priscilla uit Brazilië

Priscilla uit Jandira, Sao Paulo (Brazilië – november 2006)

“We zijn zoveel keer verhuisd dat ik het me niet meer kan herinneren. Mijn mama heeft geen vast werk en is de hele dag op pad om oud papier op te halen dus zorgden ik en mijn zus Patricia voor het huishouden en ons kleine zusje en broertje. Soms maakten we eten: rijst en bonen maar er waren ook dagen dat er niet veel te eten was. Naar school ging ik niet meer, het was te ver en wie moest anders voor mijn broertje en zusje zorgen als mijn mama er niet was. Ons bed is stuk dus we deelden één bed met ons allen. Soms waren mijn zusje en ik wel bang als mijn moeder zolang weg bleef. In de favela wordt vaak gevochten en dan voel ik me niet zo fijn alleen op straat.
Op een dag kwam er bezoek. Ditte, een Nederlandse vrouw, samen met Zuster Célia kwam een kijkje nemen en met mijn mama praten. Ze wilden dat we weer naar school zouden gaan. Ik wilde ook wel want ik hou van rekenen. Ik weet nog dat ze vaker op bezoek kwamen en veel met mijn mama praatten. Ze werkten voor de stichting ‘Casa Familia e Vida’ in Jandira. Zij zorgen er voor dat kinderen zoals ik niet alleen thuis blijven maar naar school kunnen gaan en veilig kunnen wonen. Op een dag ging ik met mijn moeder en mijn grote zus naar de kinderrechter en kregen we te horen dat we mochten komen wonen in het opvanghuis voor straatkinderen in Jandira: het Casa Familia huis. Daar woon ik nu. Weet je, ik heb daar een bed voor mij alleen met echte lakens.
Nu is mijn leven heel anders geworden. Ik ga elke dag naar school, krijg elke dag eten en ga onder een warme douche. Na mijn corvee en huiswerk mag ik spelen. Ik woon hier samen met mijn zusje Patricia en nog 25 andere kinderen. Ik ben nog elke dag blij dat ik hier mocht komen wonen. Mijn mama komt me elke maand opzoeken, dat is fijn.
Dit is mijn leven, ik ben 10 jaar en heet Priscilla.
Omdat het huis maar 27 bedden heeft kan er niemand voorlopig meer bij ons wonen in het Casa huis. Daarom bouwen ze nu in de sloppenwijk waar ik woonde een groot centrum waar kinderen zoals ik overdag kunnen leren en spelen zodat ze niet op de straat hoeven te blijven. De tweede verdieping wordt nu gebouwd en dan kunnen alle kinderen daar huiswerkhulp krijgen of spelen en zelfs leren computeren. De mama’s kunnen beneden in het atelier mooie dingen leren maken. Net zoals mijn mama; dan hoeft ze strakjes niet meer de hele dag oud papier te sjouwen maar dan kan ze iets maken en dat verkopen. Gewoon vanuit haar eigen huis.
Ik vind het leuk dat jullie daar ver weg aan ons denken en voor ons gaan sparen. Dan kunnen nog meer kinderen zoals ik geholpen worden, in dat nieuwe centrum. Ik zal mijn foto meesturen dan weten jullie wie ik ben.”

Dag,
Priscilla