Home » Over Cunina » Wie is wie
Sabine De Vos
Ambassadrice vanaf het prille begin
CUNINA bestaat eind 2007 17 jaar. Al van dag één ben ik ambassadrice geworden. Mijn eerste petekind Marlon Joseph Parong uit de Filipijnen is ondertussen gehuwd, vader van een zoon én, dankzij mijn steun en die van CUNINA, afgestudeerd als Bachelor in Information Science. Hij werkt nu bij Ford. Een kans die hij zonder onze hulp nooit had gekregen.
Sinds 2004 help ik de kleine Bhuwan in Nepal. Hij verloor zijn beide ouders aan AIDS en kan nu toch schoollopen dankzij het CUNINA Hostel in Khandbari waar hij tegenwoordig woont.
En zo helpt CUNINA dagelijks duizenden kinderen: om naar school te gaan, om aan water te geraken, om medische hulp te krijgen,... Sinds het begin van mijn ambassadeursschap heb ik CUNINA zien groeien, mensen overtuigd zien worden van onze goede zaak, de aandacht proberen te vestigen op ons werk... Ik denk dat CUNINA na bijna 17 jaar een schitterende balans kan voorleggen en trots mag zijn op de verwezenlijkingen.
Elke aanmoediging, elke glimlach van een kind,... spoort ons telkens weer aan om verder te doen en ervoor te zorgen dat nog meer mensen CUNINA leren kennen. Zo kunnen wij nog meer kinderen helpen. Blader eens rustig door onze site om meer te leren over onze werking en projecten en wie weet besluit u, zoals zeer velen voor u, dat u ook wil meehelpen om kinderen wiens wieg in het ‘foute’ land heeft gestaan, toch de kans te geven op een mooi leven.
Zij en wij zullen u daar zeer dankbaar om zijn.
Sabine De Vos (www.sabindevos.com)
Luc Appermont
Waarom ik maar wat graag het ambassadeurschap van CUNINA heb aanvaard
Toen Sophie Vangheel en Sabine De Vos met mij een afspraak maakten in een taverne in de buurt van de VTM-studio’s in Vilvoorde was er meteen een warm contact. Al snel zaten we alle drie op dezelfde golflengte wat CUNINA betreft. Vooral het enthousiasme en de vastberadenheid waarmee Sophie haar CUNINA verdedigde haalde mij meteen over de streep.
Omdat ik al jaren 3 petekinderen heb, kende ik de filosofie van CUNINA al wel een tijdje. Vooral het feit dat je niet zomaar een vast bedrag per maand betaalt, maar dat dat geld specifiek naar schoolopleiding en gezondheid gaat maakt CUNINA zo waardevol. Uiteraard is het belangrijk en noodzakelijk om armoede en honger in de ontwikkelingslanden te bestrijden, om onderwijs en hygiëne te verbeteren. Niet minder essentieel echter is het begeleiden van kinderen op hun weg naar volwassenheid door voor hen de mogelijkheid te creëren om te studeren, en hen daardoor een perspectief te bieden op een eigen plaats in hun omgeving en op het uitoefenen van een beroep in hun eigen milieu.
Sophie was onlangs nog op missie in Nepal en bracht enkele mooie foto’s mee van mijn peetzoon Deepak, samen met zijn familie. In een begeleidend briefje schrijft Deepak hoe gelukkig hij is, hoe dankbaar zijn ouders zijn voor de kansen die hun zoon via CUNINA geboden worden. Ook van mijn andere 2 peetkinderen, Cherryl uit de Filippijnen en Sam uit Haïti, krijg ik zeer regelmatig brieven, foto’s en schoolresultaten toegestuurd. Ze schrijven over hun studies, hun familie, hun leven en hun toekomstplannen. Aan de hand hiervan zie je hen groter worden, trots poseren in schooluniform of naast hun familieleden. Je ziet dat ze het goed hebben.
Met uitgestoken hand hulp aanbieden is mooi en lovenswaardig. Wezenlijke veranderingen echter dienen van binnenuit gerealiseerd te worden door de inwoners zelf, met onze hulp weliswaar en onder begeleiding. In plaats van naar de mensen die geen eten hebben toe te gaan en hen vis en brood te geven, leer je hen beter zélf brood bakken en vissen zodat ze in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Vanzelfsprekend is er nog een lange weg af te leggen, maar de resultaten zijn méér dan bemoedigend.
Luc Appermont
Nahalie Meskens
Op een dag mocht ik voor de opnames van ‘Wij van België’ draaien met Sabine De Vos. Tussen het draaien door leerden we elkaar wat beter kennen en vertelde Sabine me nogal snel over Cunina. Ze deed dit op zo’n warme manier, met zoveel gevoel en overtuiging, dat ik meteen werd aangegrepen. Diezelfde avond mailde ik naar Cunina met de vraag of ik ook een kind kon steunen.
Niet veel later ging ik een paar maanden reizen door Zuidoost-Azië. De reis gaf me het inzicht dat ik me meer wilde inzetten voor anderen. Er zijn zoveel mensen en kinderen die het niet goed hebben in dit leven. Ik was vastbesloten daar wat aan te doen, alleen wist ik nog niet goed hoe. Bij mijn thuiskomst vond ik een brief van Cunina, met de vraag of ik geïnteresseerd was in het ambassadeurschap.
Ik keek enorm uit naar mijn ontmoeting met Sophie Vangheel. Eerst en vooral omdat alles wat Sabine me over haar en Cunina had verteld zo inspirerend en prachtig was, maar ook omdat ik haar bij onze ontmoeting officieel kon meedelen dat ik mijn ambassadeurschap aanvaardde. Ik beschouw het echt als een eer: vanaf nu mag ik me ambassadrice noemen van een organisatie waar ik helemaal achtersta. Elk project dat Cunina waarmaakt, elk kind dat ze een toekomst geven door het onderwijs te schenken... Je gelooft je oren niet wat Cunina allemaal bereikt heeft en nog steeds dagelijks bereikt. Wat een inzet in het Cuninahuis! Wat daar gebeurt moet gewoon door iedereen geweten zijn.
Vanaf nu wil ik het van de daken schreeuwen: "Leer Cunina kennen en je zal vanzelf wel overtuigd raken om je steentje bij te dragen!" Toen ik Sophie vroeg hoeveel kinderen er nu momenteel op de wachtlijst staan antwoordde ze zachtjes het aantal. Ik werd daar triest van, maar kreeg ook meteen een missiegevoel. Als ambassadrice beschouw ik het als een persoonlijke missie om iedereen die ik ken ervan te overtuigen om peetouder te worden. In diezelfde week dat ik met Sophie samenzat, vond ik mijn eerste nieuwe peetouders: mijn lieve schoonouders. Zo ga ik verder, en ik zal niet rusten voor ik iedereen heb overtuigd. Sophie inspireerde me op één namiddag om mijn leven anders te leven. Ik hoop dat ik, wat zij met mij deed, ook met anderen kan doen.
Nathalie Meskens
