Het verhaal van Lyzille
“Waar moet ik mee beginnen? Er is zoveel te vertellen, zoveel indrukken. Misschien moet ik beginnen met het feit dat het woord ‘Cunina’ nog nooit zoveel betekenis gehad heeft als nu. De plek waar je wieg staat bepaalt inderdaad alles in je leven. Of je het goed hebt of niet, of je kan naar school gaan of niet,… Ik stond er niet bij stil, maar elke dagdagelijkse handeling in je leven, wordt bepaald door de plek waar je wieg stond.
Lyzille was twaalf toen ik haar begon te steunen. Ze was goed in wetenschappen en tekende graag. Lyzilles wieg stond in de sloppenwijken van Cebu, boven een moeras, in een ruimte van drie bij zes meter. Haar vader Fransisco werkt als arbeider en verdient omgerekend 12 euro per maand. Hun 18 vierkante meter steunt op houten palen en is ommuurd met kippengaas aan de ene kant, rieten vlechtwerk aan de andere kant. Ze hebben twee kleine tafeltjes en een doorgezakte plastic strandstoel, die ze ’s avonds op elkaar stapelen aan de deur. Dan hebben ze plaats om te slapen, met zes naast elkaar, lepeltje-lepeltje.
In 2008 bezocht ik haar, op inleefreis met Cunina. Ik zat naast haar op de kapotte strandstoel, toen ze me haar werktekeningen voor school liet zien. Ik kreeg een krop in mijn keel: voor mij lagen volwaardige architectentekeningen van haar droomhuis. Ik kon het niet vatten. Mijn petekind realiseert dit in zo’n omstandigheden! Ze gaat er echt voor! Ze wil een beter leven, betere levensomstandigheden. Haar moed en doorzettingsvermogen, daar kunnen wij nog van leren.” Annick, peetouder van Lyzille sinds 2000.
Lyzille, ‘Yze’ voor haar vrienden, studeert in maart 2010 af als architecte aan het Cebu Institute of Technology. Haar peetouder Annick vroeg haar hoe ze terugkijkt op haar peterschap nu haar diploma in zicht is.
Dear Tita Annick,
Je vroeg me hoe het peterschap voor me was, lieve tita (tante), maar waar moet ik beginnen? Ik had het grote geluk dat ik dankzij jouw steun naar school kon!
Veel van mijn leeftijdsgenoten kunnen niet studeren omwille van de dure kosten. Dankzij jou kon ik mijn dromen achterna, en ik heb zoveel dromen lieve tita! Als je uit een gezin komt zoals het mijne, dan stop je nooit met dromen over hoe je jezelf kan verbeteren. Ik wil een succesvolle architecte worden, goed in mijn vak. Ik wil niet dat mijn droomhuis enkel op papier blijft bestaan. Ik wil voor mijn familie een huis bouwen dat we ook echt ‘thuis’ kunnen noemen, met een fatsoenlijk bed om in te slapen.
Zonder jouw steun had ik dit nooit bereikt. Nu mijn diploma in zicht is, heb ik iets belangrijk bewezen aan mezelf: hoe moeilijk iets ook lijkt, hoe lang iets ook duurt, als je vastberaden bent in iets, dan kan je het!
love,
Yze