Als versbakken Cunina communicatiemedewerker mocht ik dankzij de organisatie mee als reisbegeleider op de inleefreis voor peetouders naar Nepal. Een uitgelezen kans voor mij om de werking van Cunina van dichtbij mee te maken.

Het was bij momenten een spannende, emotionele, maar vooral een dankbare reis waar menselijkheid en vriendschap centraal stonden. De ontmoetingen van de peetouders met de petekinderen staan op mijn netvlies gebrand en de plaatselijke werking van Cunina overtrof mijn stoutste verwachtingen.

Dit is het verslag van "mijn" Cuninareis, opgesplitst in drie delen. Lees ook Deel I: De mooie chaos van Kathmandu en Deel II: De kracht van Cunina in de bergen

Deel III: Van het dak van de wereld terug naar Kathmandu

We verlaten het prachtige Sekha met al haar mooie mensen en trekken verder de bergen in. Onze Karavaan van Jeeps geeft regelmatig extra gas om het steile wegdek vol bulten en gaten te overwinnen. Maar er is niemand die wagenziek wordt, want alle ogen zijn gefixeerd op de majestueuze bergtoppen die steeds maar dichter komen.

Als uitgelaten kinderen arriveren we enkele uren later in het bergdorpje Num. Meer bepaald in de Arun Valley School, die net als de school in Sekha onder het beheer van Cunina valt. Ook hier gaan enkel maar Cuninapetekinderen naar school en ontmoeten enkele van onze meegereisde peetouders voor de eerste keer hun petekind.

Veel tijd om na te denken is er niet, want eens we de schoolpoort binnenwandelen begint het feest. Honderden kinderen in hun flashy oranje uniformpjes heten ons welkom en de bloemenkransen worden weer kwistig om onze nek gehangen. De petekinderen wiens peetouder op bezoek komt, staan ook al klaar om hen meteen bij de hand te nemen.

Als we van klas tot klas wandelen, bevinden we ons plots in een les wiskunde. We schuiven aan in de schoolbanken, maar vinden tot onze grote frustratie niet de cosinus die de leerkracht ons vraagt. Rondom ons schieten wél de Nepalese handjes de lucht in. Wat een ijver!

Net zoals in Sekha krijgen we een knap staaltje van volksdans en zang te zien en horen. Onder de blakende zon en met de bergen als achtergrond spelen we ook weer een heleboel spelletjes met de kinderen en maken we het steeds imposante avondgebed mee. Een heel vergelijkbaar programma met Sekha dus, maar het enthousiasme van de kinderen maakt het weer compleet uniek.

Die avond verblijven we in Num, waar de weg stopt, en krijgen we het authentieke Nepalese dorpsleven te zien. Armoede troef, maar niemand lijkt ongelukkig. We krijgen heel wat nieuwsgierige vragen van de kinderen, die als motten rond onze herberg fladderen. Ook heel vroeg in de ochtend worden we weer begroet door hun snoetjes en lopen ze vrolijk achter onze Jeeps aan totdat we uit het zicht zijn verdwenen. Wat jammer dat we hier niet langer kunnen blijven.

Maar het wijde Nepal roept en we rijden naar de Pangma Health Post, ook een project van Cunina. Een health post is in de bergen dikwijls de enige vorm van gezondheidszorg en mensen komen dus vanuit heel de regio hier heen om zich te laten verzorgen. 

Doorgaans is dit enkel voor basisverzorging, maar af en toe strijkt er tijdelijk een buitenlandse hulpploeg neer en kamperen er honderden mensen op het plein voor de health post. Die buitenlandse ploeg is dan gespecialiseerd in bijvoorbeeld operaties van cataract, breuken of tandheelkunde.

Dat heel de Sankhuwasabha regio doordrongen is van het werk van Cunina merken we heel goed als we aansluitend uitgenodigd worden in Pangma village. Heel het dorp komt bijna op straat en vraagt aan Sophie of ze hun huis wil komen bezoeken. Dit beschouwen ze als een hele eer en een teken van geluk. Maar we hebben al lunchplannen bij het plaatselijke comité, dat mee de selectie van nieuwe petekinderen stuurt en daarna een toespraak in het plaatselijke gemeentehuis.

Die toespraak mondt bij meer goed nieuws van Sophie (er komt eindelijk een plafond) uit in een waar dansfeestje, waarbij de oudsten van het dorp het voortouw nemen. Al gauw duikelt er iemand ook een trom en een fluit op en zijn we helemaal vertrokken!

Met die hemelse klanken in ons hoofd moeten we uiteindelijk afscheid nemen van de bergdorpjes en vliegen we terug naar Kathmandu.

Het authentieke en sobere geluk van de bergen vervangen we weer door de drukte en mystiek van de hoofdstad. Nu nog meer dan anders, want op onze voorlaatste dag wordt de net gerenoveerde stoepa officieel ingehuldigd. Duizenden Nepalezen krioelen rond de tempel en vergapen zich aan de neverending stoet van monniken, volksdansers, krijgers, … Allemaal in trance door het hypnotiserende gezoem van Boeddhistisch keelgezang.

Het hoogtepunt van de festiviteiten is een helikopter die miljoenen rozenblaadjes over het tempelplein uitstrooit. Ik sta strategisch gepositioneerd op een dakterras, maar onderschat achteraf de drukte om de 300m terug naar het hotel te wandelen. Door de drukte doe ik er makkelijk een half uur over en kom maar net op tijd voor het avondeten.

Onze afsluitende dag in Nepal staat weer in teken van Cunina. We hebben nog één school te bezoeken waar een petekind wacht op het bezoek van zijn peetouder. De Alpine Valley School in Kathmandu verschilt duidelijk van de scholen die we bezochten in de bergen. 

Het niveau ligt er hoger en de kinderen houden er zich ook bezig met o.a. muziek en het maken van bloemstukjes als cadeau voor de peetouders. Dat is het niveau dat Cunina ook naar de bergen probeert te brengen. Een werk van lange adem, maar in landen zoals Nepal moet je geduld hebben om resultaten te bereiken.

Na de koffie en thee worden we spontaan getrakteerd op een partijtje beatboxen, zang en muziek. De kinderen hadden letterlijk nog uren kunnen doorgaan, maar onder luid protest moeten we uiteindelijk tóch afscheid nemen. En omkijken maakt het alleen maar erger.

Nepal en zijn mensen zijn duidelijk onder onze huid gekropen. En om te zien hoe de werking van Cunina een ongelooflijke dynamiek teweeg brengt in een gemeenschap is hartverwarmend. De school is echt het centrum van waaruit de verandering start. Kinderen verruimen er hun kennis en dragen het verder uit in hun omgeving. En dankzij de peetouders in België hebben de ouders daar minder kosten en meer ruimte om die verandering te omarmen.

We zijn in totaal 10 dagen in Nepal geweest, maar het voelde alsof we er altijd al waren geweest. Ik denk dat ik voor heel de groep spreek als ik zeg dat Nepal en zijn mensen een diepe indruk op ons hebben nagelaten. Cunina opende voor ons de deur naar een prachtige ervaring en we kunnen maar hopen dat ze hun goede werk kunnen blijven verder zetten.

Blijf op de hoogte van updates door onze Facebook-pagina te liken.

Petekinderen