Home » Actueel » Verslag van een ongewone reis
Verslag van een ongewone reis
Op 9 februari vertrok een delegatie Cunina peetouders naar Cebu, een zuidelijk eiland van de Filipijnen. Doel van de reis was een kennismaking met hun petekinderen en het opsnuiven van de 'couleur locale'. Jong en oud beleefden een intense week die een diepe indruk naliet. Het verslag van één van de peetouders kan u hier lezen.
Waar moet ik mee beginnen? Er is zoveel te vertellen, zoveel indrukken, zoveel emoties. Misschien moet ik beginnen met het feit dat het woord “Cunina” nog nooit zoveel betekenis gehad heeft als nu. De plek waar je wieg staat bepaalt inderdaad alles in je leven. Of je het goed hebt of niet, of je naar school kan gaan of niet, of je kleren kan kopen of niet, of je te eten hebt of niet,… Ik stond er niet bij stil, maar elke dagdagelijkse handeling in je leven, wordt bepaald door de plek waar je wieg stond.
Ik zorg al 10 jaar voor Lyzille. Het begon toen zij 12 was, met de familiegegevens en een schuchtere foto. Ondertussen zijn er een pak brieven, foto’s, tekeningen en meer recent: mails. Ik heb dus al die tijd mogen meebeleven, van aan de andere kant van de wereld weliswaar. Lyzille is een stuk van mijn leven geworden, ik van het hare. Ze had toen net de lagere school af, klaar dus voor het middelbaar en het diploma te behalen, wat een feest, ze was de eerste in de familie om dat te realiseren. Toen de studiekeuze: ze wou zo graag verder studeren. Ondertussen zit ze in haar vierde jaar burgerlijk ingenieur (en ja, ik ben een fiere mama), volgend jaar in maart studeert ze af en heeft ze haar officiële licentie om het beroep van architect uit te oefenen!!
Een paar maanden terug kwam dan het fantastische nieuws dat Cunina een inleefreis organiseerde naar Cebu. Of ik mee wilde? Ik heb er geen seconde aan getwijfeld! Na 10 jaar mijn petekind kunnen zien en tijd met haar doorbrengen! Het was als vragen of je een glas water wilt, als je verschrikkelijke dorst hebt.
Het eerste moment dat ik haar zag, staat in mijn geheugen gegrift. Ik pikte haar zo uit de groep en we waren al aan het zwaaien van meters ver. We zijn naar elkaar toe gehold en eindelijk waren er die armen om me heen en konden we elkaar vasthouden. Met de handen in elkaar, sprongen we op en neer van geluk en opwinding. En toen barstten de vragen los, zoveel te zeggen, zoveel te vertellen. “Je bent zo wit, mama”… Na die eerste momenten, kon het welkomstfeest beginnen. Filipino’s zijn zo een warme, hartelijke mensen, zo ontzettend gastvrij en de Zusters van het Saint-Theresa’s College hadden een fantastisch feest georganiseerd. De kinderen hadden al weken geoefend op dansen, zingen, voordragen,… We hebben genoten van dit warme welkom. En ik, ik viel bijna van mijn stoel van geluk en trots op mijn mooie Filipijnse dochter die daar stralend aan het dansen was. “Dit is mijn mama”, knuffel, kussen, tranen in de ogen. “Hier zijn mijn vriendinnen”. “Vind je het eten lekker? Wil je nog wat water?”. “Is alles OK met je? Was de reis niet te zwaar?”. Hartverwarmende bezorgdheid en liefde. Samen op de bus, een hoofd op mijn schouder.
Een tweede welkomstfeest in het Leprosarium. Na het eten hebben we allemaal samen gedanst: peetouders, petekinderen, groot en klein. Wat was het warm! Jullie kunnen je misschien een film voor de geest halen waar beelden getoond worden van een ziekenhuis uit de jaren 30? Zo ziet het leprosarium er daar uit. Zijn de patiënten chagrijnig? Nee! Dankbaar voor de verzorging die ze er krijgen. Zuster Carmen heeft dan nog even een huzarenstukje uitgevoerd: een petekind dat van 100 kilometer ver moest komen, was er niet geraakt. En dus heeft Zuster Carmen dan maar even geregeld dat de peetmoeder hem toch nog kon zien, heksentoeren, met heel veel liefde gedaan.
Bezoek aan de petekinderen thuis… Ik had geen flauw idee van wat ik moest verwachten. Je ziet onderweg alle mogelijke “woningen”, in golfplaat, met een plastic dekzeil, in baksteen, in hout,… Lyzille’s huis staat op palen boven een soort moeras. Het is helemaal uit hout opgetrokken. Er zijn geen vensters. Het huis heeft één kamer van 2 bij 4 meter. Alles wordt er gedaan: eten en slapen. Het weinige dat er staat aan meubilair, is opplooibaar of kan gestapeld worden: ’s avonds is er dan net genoeg ruimte om er met zijn zessen op de grond te slapen. Zich wassen gebeurt buiten in de steeg. Er is een ton met water. Water dat moet gekocht worden bij de buurman, één emmer kost bijna 3 Euro… Het toilet staat ook bij de buurman. Ik heb niet gevraagd of er daarvoor ook moest betaald worden en gelukkig had ik zelf geen dringende behoefte. Stralende gezichten: dat ik er eindelijk, na al die tijd, was! Wat ze het liefst zouden eten? Spaghetti bolognaise. Met zijn allen naar de “Jollibee”, zeg maar een soort Mc Donalds. Zo fijn, zo lekker, of er nog iemand frietjes met ketchup wilde? Ja! Voor hen een feestmaal, ze kunnen dat zelf nooit betalen. Boodschappen doen: wat was er dringendst nodig in huis? Een tafel, plastic stapelstoelen, een zaag voor de vader om wat reparaties te doen, wat kookpotten, slaapmatjes en hoofdkussens en… vloerbedekking. Probeer je eens voor te stellen hoe we daar op de stoep stonden! Met zijn achten, allemaal de handen vol huisraad en een probleem: hoe moesten we dat bij hen thuis krijgen? Twee taxi’s brachten de oplossing. Kiezen was voor hen ontzettend moeilijk, steeds was er de vraag of het toch maar niet te duur was. Of ik het wel kon betalen? Of we niet teveel geld uitgaven? Hoe vaak ik niet herhaald heb dat dat nu even niets uitmaakte. Als ik alles optelde, had ik evenveel uitgegeven als aan mijn wekelijkse boodschappen bij Colruyt!!!! Even wachten in de steeg terwijl alle nieuwe huisraad uitgestald werd. Stralende gezichten toen ik binnen kon komen om alle nieuwe huisraad te bekijken. “Dankjewel” en dat wel 20 keer. Iedereen blij! En dan, voor mij, het wonder van de dag. Lyzille haalde haar werktekeningen voor school te voorschijn. Volwaardige architectentekeningen van haar droomhuis, met alles erop en eraan, gedetailleerde plannen voor waterleiding, elektriciteit… Ik viel stijl achterover. Mijn kind realiseert dit in deze omstandigheden! Mijn bewondering voor haar groeide nog meer. Ze gaat er echt voor! Ze wil een beter leven, betere levensomstandigheden. De moed en het doorzettingsvermogen, daar kunnen wij nog een puntje aan zuigen!
Met alle peetouders en petekinderen naar het zwembad. Van de kinderen kunnen er maar weinig zwemmen en geen van hen heeft een badpak. Creativiteit: het badpakkenprobleem wordt opgelost met T-shirts en shortjes. Niet kunnen zwemmen? Iedereen door elkaar in het water en een plastic bal zorgde voor een spelletje “waterpolo” met veel gelach en gespetter. Wat een fijne tijd hebben we gehad. Iedereen moe in de bus, een hoofd op mijn schouder, ogen die toevallen.
Met de veerboot naar het eiland Bohol. Lyzille kon meegaan: weeral feest, ze had nog nooit gevaren. “Ben je bang?” – “Nee!” met toch een beetje een angstige, maar zo ontzettend hoopvolle blik in haar ogen, in afwachting van al het nieuwe dat op haar afkomt. Haar hand stevig in de mijne. “Nu je hier bent, mammie, is er voor mij van zoveel dingen de eerste keer”. Ja, mijn kind, met zo ontzettend veel liefde gegeven. De veiligheidsmaatregelen die op de boot van toepassing zijn, worden gedemonstreerd (zoals op een vliegtuig) en maken diepe indruk op Lyzille. Toch maar even voelen of dat venster echt solide is.
De tijd doet onbarmhartig zijn werk en de uren tikken weg. Dit is onze laatste dag samen en dat besef dringt langzaam maar zeker door. Er zijn nog zoveel dingen te vertellen en samen te doen… Nog even een serieuze babbel over school en diploma. Volgend jaar maart is Lyzille afgestudeerd. “Mama, ik zal je zo hard missen” – “Ik jou ook” – “ik zal elke dag aan je denken” – “je reist met me mee in mijn hart en mijn gedachten”. Het afscheid was zwaar.
Ik ben nu weer thuis en ik kan maar één ding zeggen: ik heb een pracht van een dochter aan de andere kant van de wereld, die mij ontzettend gelukkig maakt. En ik besef nu ten volle dat ik door haar al die jaren te helpen echt een verschil in haar leven gemaakt heb en zal blijven maken! We kunnen de wieg toch voor een stuk op een betere plaats krijgen… Cunina.
Bron: Annick Deleu
Vorige: « Helpende handen op bezoek | Volgende: Europese school steunt Cunina! »
