Home » Actueel » Update Zuid-Afrika november 2007
Update Zuid-Afrika november 2007
Sophie Vangheel (stichter-voorzitter) en Patrick Huys (projectmanager) waren in november jl. op evaluatiebezoek in Zuid-Afrika.
De bouw van het huizenproject heeft enige tijd stilgelegen omwille van een milieuvergunning die maar niet werd bezorgd. Ondertussen zijn alle documenten in ons bezit en wordt de bouw van de huisjes hervat op 15 november. In de periode dat de bouw van de kralen stil lag, werden de fundamenten van drie klaslokalen reeds gelegd.
Tijdens dit bezoek werden de eerste 60 peterschapsdossiers persoonlijk aan Sophie overhandigd door het stammenhoofd Inkosi Mpungose. De toewijzing van de weeskinderen liep enorme vertraging op. Elk kind moet persoonlijk worden opgespoord om de woon- en leefomstandigheden te controleren. De meeste kinderen wonen verspreid op verschillende, moeilijk bereikbare plaatsen in de heuvels. Daarnaast werden we geconfronteerd met een traag werkende rechtbank, waardoor de dossiers nog meer vertraging opliepen. De opmaak van de dossiers was niet eenvoudig omdat de ouders van veel kinderen spoorloos, onbekend of gestorven zijn.
We hebben nog maar eens met eigen ogen kunnen zien hoe getormenteerd en getraumatiseerd veel van die weeskinderen zijn. Broers en zussen, waarvan de oudste vaak niet ouder is dan 11 jaar, wonen alleen en onbeschermd in een hutje in de heuvels. Ze staan bloot aan geweldpleging (verkrachting, marteling, afpersing…) door derden, maar vaak ook door de eigen broers of zussen. Vele kinderen zijn seksueel misbruikt en vertonen zware tekenen van mishandeling. De nood aan opvang en begeleiding is daarom zeer groot en bijzonder dringend. In principe zal de eerste kraal eind dit jaar voltooid zijn en kunnen de eerste kinderen er hun intrek nemen vanaf begin 2008 onder bescherming van een speciaal daarvoor opgeleide caregivers.
De peterschappen voor deze kinderen wijken enigszins af van de peterschappen zoals we die in de andere landen kennen, omdat ze geen deel zijn van een ‘normale’ familie. In bepaalde hutten woont een groot aantal kinderen samen zonder ouders. Ze worden allemaal als broers en zussen van elkaar beschouwd. Bepaalde kinderen hebben dezelfde moeder maar een ander vader, anderen hebben dan weer dezelfde vader maar een andere moeder enz. Dit gegeven is bijzonder complex. Veel kinderen hebben geen geboortecertificaat, maar dat wordt door Cunina via de bevoegde rechtbank in orde gebracht, waardoor ze alsnog een eigen identiteit krijgen.
Hierdoor is het onmogelijk om de kinderen die een familieband met elkaar hebben (zoals wij dat kennen via een traditioneel gezin van vader/moeder en kinderen) terug te vinden en aan elkaar te linken. De familieband die zij hebben is een Afrikaanse: de zogenaamde “extended family”. Dit houdt in dat meerdere generaties met elkaar samenleven in een soort van kleine gemeenschap. In een normale situatie wordt verondersteld dat de kinderen voor de ouderen zorgen zodra zij hulpbehoevend worden. Door de drastische gevolgen van de AIDS/HIV is er een groot deel van de middelste generatie weggevallen, waardoor grootouders op hun oude dag nog voor de kleine kinderen moeten zorgen. Deze ontwrichte situatie brengt heel wat problemen met zich mee. Veel ouderen kunnen deze zorg niet meer aan en zowel de ouderen als de kinderen worden op deze manier aan hun lot overgelaten. Zo ontstaan er kindgezinnen die geleid worden door de oudste van de kinderen. Zij zijn blootgesteld aan veel gevaren en hebben geen manier om zich er tegen te verweren. Het zijn deze kinderen die via Cunina opnieuw hoop krijgen op een menswaardige toekomst.
Aids-wezen zijn niet per definitie HIV-positief, maar de kans dat ze toch besmet zijn, is niet irreëel. De kinderen die in het project worden opgenomen, worden bij hun aankomst medisch onderzocht. Door de tussenkomst van Cunina krijgen de besmette kinderen de nodige Antiretrovirale middelen, waardoor hun levensverwachting en –kwaltiteit aanzienlijk worden vergroot. De mogelijkheid bestaat echter toch dat deze kinderen door hun ziekte het einde van hun studies niet zullen halen. Dit neemt echter niet weg dat zij, net als elk ander kind, het recht hebben op degelijk onderwijs en een veilige en warme thuis. En daar gaan we voor!
(foto: stammenhoofd Inkosi Mpungose en Sophie Vangheel)
Zie ook: Zuid-Afrika dreigt strijd tegen aids te verliezen
Vorige: « Hoe goed is het goede doel? | Volgende: Japans-Filippijns handelsakkoord onder vuur »
