Home » Actueel » Eerste nieuwsbericht uit HaÏti

Eerste nieuwsbericht uit HaÏti

Terwijl de eerste internationale hulp voor het zwaar getroffen Haïti stilaan op gang komt, ontving Cunina een eerste schrijnend bericht van Dirk Vermeyen, een lokale contactpersoon.

Hoe het met het studentenhuis Mamosa, pater Jan Hoet en de petekinderen van Cunina gesteld is, hopen we zo snel mogelijk via Dirk te kunnen vernemen.

"Vandaag was ik na mijn werk de binnenstad ingereden. Het was rond 5 uur. Ineens had ik het gevoel dat ik door het achterwiel van mijn motor zakte, hij danste op en neer onder me. Ik stopte om naar de wielen te kijken en constateerde eerst toen dat het de weg zelf was die op en neer ging. Toen drong het tot me door dat ik midden in een aarbeving zat !!!

Overal sprongen mensen uit hun auto's en uit huizen en ze vielen op hun knieën om te bidden. Het was over in misschien twee minuten, maar ik weet eigenlijk niet echt hoe lang het was. Ergens vlakbij kwam in een stofwolk een huis naar beneden met enorm gedraas. En toen was het over. Mensen schreeuwden overal opgewonden met hun armen in de lucht, liepen door elkaar, velen biddend. Ik probeerde te bellen, maar er was geen ontvangst. Ik besloot om welke reden dan ook, door te rijden. En toen kwam ik in de echte chaos terecht.

Hoe meer ik naar beneden reed, richting binnenstad, hoe meer schade. Ik kwam naast winkels en twee scholen, waarvan de verdiepingen als wafels op elkaar gestapeld lagen. In een winkel waar ze motors verkopen was ik nog enkele dagen geleden binnengeweest. Onder de betonnen vloer van wat ooit de eerste verdieping geweest was, staken nog de voorwielen uit van de vijf motors die op het gelijkvloers half buiten hadden gestaan om klanten te lokken.

En toen zag ik haar en mijn hart kromp ineen. Een gebouw van meerdere verdiepingen was ingezakt en de trap stak tussen de vloer van de eerste en de tweede verdieping. En daartussen zat een jonge vrouw gekneld. Haar bovenlijf stak uit het puin, vanaf haar heupen zat ze vast. Ze schreeuwde niet, maar maakte wanhopige, schokkende gebaren. Er kwamen twee mannen uit de menigte, die over het puin naar haar toeklommen en met gewone hamers op het beton begonnen te kloppen rond haar. Brokstukken van een vuist groot kwamen los. Ik rilde. Heel die boel kon op gelijk welk moment verder verschuiven of naar beneden komen. Die mannen waagden hun leven. Ik voelde me schuldig dat ik stond te kijken, de ernst van de situatie drong toen eerst echt tot me door. Ineens besefte ik dat ik helemaal niet wist of er thuis schade zou zijn aan het kindertehuis. En toen wou ik ineens nog maar één ding, terug naar huis, gaan kijken of het daar ook zo erg was. Maar er liepen meer en meer mensen met gekwetsten in hun armen door de straten. De hoofdweg naar Delmas stond helemaal vast. Voor de grote protestantse kerk was een volkstoeloop van allemaal mensen die hysterisch aan het bidden waren, sommigen op hun knieën, anderen luid roepend en rondlopend. Daar was geen doorkomen aan.

Ik koos voor een binnenweg, waarvan ik wist dat hij in heel slechte staat was. Daar geraakte ik wel door met de motor. En inderdaad, daar was weinig verkeer, enkel een paar jeeps. Maar op verschillende plaatsen, waar een huis was ingestort, stonden er mensen en dan moest ik me een weg banen. Toeterend, maar me mondeling ook excuserend, om niemand voor de borst te stoten.

Zo ben ik thuisgeraakt. Eén kinderlijkje gezien, met de huilende moeder ernaast. Vele gekwetsten en veel schade. "
Dirk Vermeyen

Vorige: « Haïti getroffen door een zware aardbeving | Volgende: Pater Jan Hoet ongedeerd »